Preteča današnje Sarajevske pivare, postrojenje koje je otvorio industrijalac Jozef Feldbauer, počelo je sa radom 24. maja davne 1864. godine. Historičari Pivaru smatraju prvim industrijskim pogonom u BiH. Jedna je od rijetkih u Evropi koja ima vlastiti izvor vode, koju crpimo sa 275 metara dubine. Za vrijeme austrougarske vladavine, Sarajevska pivara udružena sa pivarom industrijalca Heinricha Lövyja i još nekim manjim pivarama postaje Dionička pivara. Svoj proizvod tadašnja pivara izvozi u susjedne zemlje, a 1916. godine, proizvodnja iznosi 150.000 hektolitara.
Pivara biva nacionalizovana u Kraljevini SHS između dva svjetska rata, 1923. godine, i u tome periodu kupuje pivare u Slavonskom Brodu i Petrovaradinu, te pravi fabriku slada u Skoplju. Drugi svjetski rat nanosi izvjesne štete pogonima pivare. Godine 1947. ponovo je nacionalizovana i ime joj je promijenjeno u ono koje nosi i danas: Sarajevska pivara.
Rast proizvodnje pivara bilježi do 1980. godine, kada nastaje blagi pad, da bi, kada 1984. godine na poziciju generalnog direktora dolazi Hilmo Selimović, proizvodnja krenula ka stalnom stabilnom rastu. Godine 1991. Sarajevska pivara je jedna od četiri vodeće pivare u tadašnjoj Jugoslaviji.
Agresija na BiH u periodu 1992 – 1995. godine ostavila je velike štete na ovoj kompaniji, ali u periodu od 1996. do 2004. radi se na novim ulaganjima i sanaciji porušenoga. Godine 1998. sklapa se trogodišnji ugovor sa Coca-Colom, a 2002. započinje saradnja sa Pepsico International, koja traje sve do kraja 2018. godine.
Pivara izuzev piva, njegove premium, bezalkoholne i limunom obogaćene varijante, danas proizvodi i prirodne sokove i flašira prirodnu izvorsku vodu s vlastitog izvora.
Kroz više od 160 godina svoga postojanja, nekoliko državnih poredaka, tri rata, desktrukcije i dizanja iz pepela, Sarajevska pivara je danas jedan od „seniora“ bh. privrede
